ЦКА-ПХВ 2026 ДОДЕКА ДРУГИ СПИЈАТ – ТИЕ МУ ГО СПАСУВААТ СРЦЕТО НА НЕГОТИНО

35 млади херои тивко менуваат човечки животи: солзи, глад, прегратки и надеж зад најмоќниот младински проект во градот Неготино вечерва не зборува за политика. Не зборува за скандали. Не зборува за празни ветувања. Неготино зборува за ДЕЦА. За млади луѓе што наместо да го трошат времето залудно — спасуваат човечки судбини. Додека некој седи дома и се жали дека „денешната младина не чини“, низ улиците на Неготино тивко чекорат 35 млади волонтери кои веќе со месеци работат на еден од најмоќните и најхуманите проекти во градот — ПХВ. Но ова не е само проект. Ова е борба. Борба нечија празна маса да добие храна. Нечие дете да добие насмевка. Нечиј живот повторно да добие надеж. Овие млади луѓе работат со три семејства во социјален ризик. Влегуваат во домови каде што тишината боли. Во куќи каде што ѕидовите се распаѓаат побрзо од човечката надеж. Гледаат работи што засекогаш ги менуваат.

Волонтерката Софи, која веќе четири години е дел од Црвениот крст, раскажала приказна по која многумина останале без зборови. „Влеговме во мала трошна куќа на крајот од градот. Внатре беше ладно како надвор. Немаше струја. Немаше вода. Во аголот седеше мајка завиткана со старо ќебе, а до неа две мали деца. На масата имаше само половина сув леб и чаша вода. Кога влеговме, најмалото девојче веднаш стана и тивко праша: ‘Дали денес ќе имаме нешто за јадење?’ Никој од нас не знаеше што да каже. Мајката почна да плаче и само ни рече: ‘Не барам многу… само сакам децата да не ми легнуваат гладни.’ Во тој момент едно од децата извади старо, искинато мече без едно око и ни рече: ‘Ова ми е единствената другарка кога мама плаче навечер.’ Тишината тогаш нè скрши сите.“

Токму поради ваквите моменти овие млади не се откажуваат. Тие собираат парични средства. Организираат турнири. Прават хуманитарни настани. Работат со деца. Обединуваат различни култури. Го разубавуваат училиштето. Му даваат душа на градот. И сето тоа — без да бараат нешто за возврат. Минатата година Неготино после цели 10 години го освои пехарот за прво место. Победа што го крена градот на нозе. А оваа година младите повторно се борат за истата чест. Но тие велат дека најголемата победа не е пехарот. Најголема победа е кога гладно дете ќе се насмее. Кога некој ќе те прегрне и ќе ти каже: „Фала што не нè заборавивте.“ Заедно со дисеминаторот Трајче Бинов, професор во гимназијата, и со поддршка од Црвениот крст, пет мини ментори и десетици волонтери речиси секој ден работат на нови активности. Неготино изминативе месеци живееше преку нив. Спортски турнири во преполни сали. Детски дружби исполнети со смеа. Настани на плоштадот. Интеркултурни средби што обединуваат различности. Дневно мини дефиле по повод Денот на среќата и пролетта. Хуманитарни акции. Дружби што ги зближуваат младите. И можеби не секогаш имале огромна посетеност. Но секогаш имале нешто многу поважно — огромно срце. „Ние нема да застанеме,“ велат младите волонтери. „Неготино е наш град. И ние ќе направиме сè за да остане жив.“ Токму затоа овие деца не се само волонтери. Тие се иднината на Неготино. Тие се гласот на хуманоста. Тие се причината поради која градот сè уште има душа. И можеби е време сите да сфатиме нешто. Град не го прават зградите. Не го прават улиците. Не го прават кафулињата и светлата. Град го прават луѓето што плачат за туѓа болка. Луѓето што подаваат рака кога сите други се вртат настрана. Луѓето што од својот џеб купуваат храна за непознато дете. Луѓето што наместо осуда — носат надеж. А токму такви луѓе денес растат во Неготино. Овие млади не бараат аплауз. Не бараат слава. Не бараат ништо. Бараат само едно — градот да се разбуди. Да дојде. Да види. Да поддржи. Да биде дел од промената. Бидејќи еден ден, кога сите ќе прашаат кој го одржа Неготино жив во времиња кога сите се откажуваа…

Одговорот ќе биде само еден: МЛАДИТЕ. Децата со огромни срца. Волонтерите што тивко создаваат чуда. И генерацијата што покажа дека хуманоста сè уште дише во овој град.